Tot Zover

Afscheid van een huisdier

De dood van een huisdier kan hard aankomen, ook bij kinderen. Voor hen is dit vaak de eerste kennismaking met de dood. U kunt deze situatie aangrijpen om hen vertrouwd te maken met de rouwrituelen die u kent en waardeert. Want rituelen verlichten verdriet.

"Rouwen om een dood vogeltje?" Ja, dat kan. En zie het als een soort oefening voor later.

Rituelen leren

Het dode dier wegmoffelen, om kinderen verdriet te besparen, is niet nodig. Zij zijn eerder nieuwsgierig dan angstig voor de dood. Hoe jong ze ook zijn, wees open en duidelijk.
Kinderen rouwen anders dan volwassenen. Zo hebben ze heftig verdriet, en hup zo trappen ze alweer een balletje of springen ze joelend op en neer op de trampoline. En eenmaal begraven in de tuin, zullen ze het beestje misschien later weer opgraven: Wat is er over van de hamster of het konijn?

Tips

  • Ga na of (kleine) kinderen begrijpen dat het beestje dood is en niet slaapt. Zeg tegen de kleinsten liever dat 'ie het niet meer doet. Laten inslapen bij de dierenarts? Je kunt ook zeggen: de dokter helpt bij het doodgaan.
  • Vraag naar gevoelens, nodig uit tot vragen stellen.
  • Bedenk samen wat je kunt doen en introduceer uw ritu-elen, bijvoorbeeld:
  • Afscheid nemen, een mooie herinnering opschrijven of tekenen, in een doekje wikkelen, in een doosje doen, be-graven, grafje versieren, een foto ophangen, samen iets zingen.
  • Laat kinderen vooral zelf bedenken wat ze willen maken of doen. Of maak de mini-doodskist voor een heel klein huisdier. Die kunnen kinderen ook gebruiken als herinneringskistje voor een groter huisdier. Grote huisdieren passen er namelijk niet in.

Twitties begrafenis

"De hond van mijn zwager deed ‘hap’ en het was gebeurd met Twittie. Mijn zoon was vreselijk van slag toen hij zijn dode parkiet zag. Hij was heel erg aan 'm gehecht. Twittie zat op zijn schouder als hij tv keek, huiswerk maakte of muziek luisterde. Zodra hij thuis was, haalde hij Twittie uit zijn kooitje. Drie jaar lang, elke dag."

"Met mijn man en mijn oudste zoon van vijftien hebben we de vogel in de tuin begraven. Kinderachtig? Helemaal niet. Op het grafje hebben we steentjes gelegd. Kruisje en bloemetjes erbij. Daarna namen we een drankje met een Indisch hapje, zoals we ook bij mijn moeder deden, bij wijze van spreken dan."